sen benim en büyük yenilgimsin bu hayatta. irili ufaklı çok savaşım olmuştu ama sana hazırlıksız yakalandım. ''en kötü ne olabilir?'' diyordum, şimdi üstümü başımı silkelerken yarı sağ çıktığım savaş alanından ''çok şükür!'' diyorum.
ben seni bilmeyi değil, sana inanmayı seçtim. denemeyi değil, güvenmeyi seçtim. belki uzaklaşır da özlerim diye kendimi olduğum yere çivilemeyi seçtim. ideallerimi değil, hayallerini seçtim. sen mutlu ol diye yanında artık mutsuz olduğum sen'i seçtim. sen mutlu ol diye, dünyamı durdurdum dünyanı döndürdüm.
pişman değilim inan.
sadece bu kadarı yeter dedim kalbime.
ve biz aynı gün vazgeçtik savaşmaktan.
belki görüşürüz.
kendimi yaratım sürecime katkıda bulunduğun için sana teşekkür ederim. bugün olduğum kişi olmama giden süreçte senin sayende psikoloji ile ilgili çok okudum ve yazdım. bu anlamda kisilik bozuklugundan muzdarip olman benim önümde yepyeni ufuklar açtı.
Söyleyecek bir sözüm olmuş olsaydı 'eski' sevgilim değil, 'meşk' ettiğim olurdu.